Luisterend naar de regen die tapt op de blaadjes van de bomen en het geruis in de achtergrond van het water dat neerpletst in de aarde voel ik me gerust.
wanneer de geur van aarde mijn neusvleugels streelt weet ik dat ik leef, al is het levensloos en doods vanbinnen.
Het gemis van iemand waarvan je houdt maar niet kan bereiken wanneer je wil doet het meeste pijn.
Vlinders die rondvliegen en sterven in je schoot is een teken van bitterheid
Tranen die langs mijn wangen glijden en afdwalen……….
[not finished yet]
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten